Zostalem dzis 35-latkiem. Tym samem znalazlem sie po tej niewlasciwej stronie lat trzydziestych (wrong side of thirties), jak sie tu mowi.

Jestem ogolnie zadowolony i wdzieczny za pamiec rodziny i przyjaciol. Wyplynelismy dzis w krotki rejs. Spotkalismy rozbitka na malutkiej wyspie, skulonego pod dwiema palmami:

http://fergalmccarthy.blogspot.com/

Urodziłem się 18 VIII 1937r. Pont-de-Chéruy (dep. Isére) we Francji.
Dzieciństwo miałem spokojne i piękne. Kiedy miałem 7 lat, śniło mi się,
że posiadam zdolność lotu. W tym czasie zacząłem uczęszczać do
francuskiej szkoły elementarnej i sny zaczęły się zmieniać jak nowe
obrazy w fotoplastykonie. Drugą wojnę światową pamiętam tylko ze
smaku czekolady, który obdarowywali nas Amerykanie. Pamiętam jeszcze
pająka na suficie naszej piwnicy, w której musieliśmy się ukrywać przed
dwa tygodnie.

Kiedy miałem 11 lat, rodzice doszli do wniosku, że należy opuścić słodką
Francję i powrócić do jeszcze słodszej Polski. Nie rozumiałem jeszcze
wtedy słowa: nostalgia. Teraz dopiero rozumiem, ileż smutku się w nim
zawiera. Z opowiadań i książek słyszałem dużo o wilkach grasujących
w Polsce. W listopadzie 1948 r. Przyjechaliśmy do Polski. Nie widziałem
nigdzie wilków, ale nie mogłem się spodziewać, że tak małe będzie moje
rozczarowanie.

Osiedliliśmy się w ponurym miasteczku, w Aleksandrowie Kuj. Było to
kiedyś graniczne miasteczko i słynęło szeroko z przemytu. Tutaj
skończyłem szkołę podstawową. Ponieważ wykazywałem wysokie
zdolności, oddano mnie do "gimnazjum" w Ciechocinku, żeby zrobić ze
mnie "inżyniera" lub "doktora". Po trzech latach przeniosłem się do
liceum ogólnokształcącego w Gdyni, które ukończyłem i gdzie do tej pory
otoczony jestem legendą, jak wyczytałem na tamtejszej szkolnej gazetce.
Jeden rok tzn. 1956, włóczyłem się po Polsce napotykając wszędzie ślady
wilków, a nigdy ich samych. Potem zacząłem studiować filologię francuską
na KUL-u, gdzie doskonała dobroć kilku osób wzruszyła mnie do głębi.
Studia przerwałem przede wszystkim z własnej winy, a może  z winy
wierności tradycjom moich wielkich "ancetres".

Zrodlo: http://www.poema.art.pl/site/itm_801_yciorys_pisany_przez_stachure_w_podaniu_na_kul.html

Szczesliwy czlowiek ma poczucie sensu. Ze nie zyje glupio, ze kazda chwila sie LICZY. To po pierwsze. Cieszy tez cel. Dalej: dyscyplina w podazaniu za tym celem, dzieki ktorej moge zaufac swoim kompetencjom. Jezeli lamie swoje wlasne zasady, nic dziwnego, ze czuje sie beznadziejnie. Sens, cel i dyscyplina. To wszystko? Nie! Jeszcze dystans do samego siebie i humor. Pozytywne myslenie, czyli nadzieja, ze zawsze moze byc lepiej. Nawet jezeli wlasnie siedzisz w kaluzy.